Techniki maskowania i wykrywania - Odciski palców to wizytówka przestępcy

DZIAŁY

Odciski palców to wizytówka przestępcy

Techniki maskowania i wykrywania

Gdy policjanci pobierają Twoje odciski palców, mogą to czynić z dwóch powodów: albo podejrzewają Cię o popełnienie przestępstwa, albo też chcą wyeliminować odciski "niewinne", np. gdy szukają sprawcy włamania do Twojego domu. Ponieważ na świecie nie ma dwóch ludzi o identycznym układzie linii papilarnych, daktyloskopia odgrywa istotną rolę w zwalczaniu przestępczości. Plastik i farba Ślady linii papilarnych składają się z maleńkich cząsteczek wody, które tworzą wzory zgodne z układem rowków i linii na opuszkach palców, a także na skórze innych części dłoni. Ślady te są bardziej wyraźne na materiałach nie wchłaniających wody, takich jak plastik czy powierzchnie malowane, niż np. na tkaninach. Jeśli skóra palców nie była ubrudzona krwią, farbą czy innymi substancjami, odciski te są zwykle niewidoczne. Fachowiec od daktyloskopii pokrywa miejsca, gdzie mogą się one znajdować, bardzo drobnym proszkiem - często jest to sproszkowane aluminium. Jego cząsteczki przylegają do śladów wilgoci, które przez to stają się widoczne. Następnie są one "zdejmowane" za pomocą przezroczystej taśmy klejącej, zabierane do pracowni i fotografowane. Obecnie niektóre odciski palców fotografuje się od razu na miejscu przestępstwa. Współczesna technika umożliwiła policji zdejmowanie śladów linii papilarnych z niektórych powierzchni dotychczas nieprzydatnych z punktu widzenia daktyloskopii, takich jak torebki polietylenowe czy gładko wyprawiona skóra. W jednej z metod, zwanej metalizacją próżniową, powierzchnię z odciskami palców umieszcza się w komorze, w której przez odessanie powietrza powstaje próżnia. Następnie do komory wpuszcza się opary złota, a potem cynku. Złoto osiada równomiernie na całej powierzchni, ale w miejscach, gdzie zostały ślady wilgoci z linii papilarnych, zostaje ono wchłonięte. Z kolei cynk kondensuje się tylko na innym metalu, osiada zatem jedynie na powierzchni już powleczonej złotem, co zwiększa kontrast pomiędzy odciskami a tłem. Uwidocznione w ten sposób ślady są później fotografowane. Zdjęcia porównuje się następnie z odciskami palców znanych przestępców, które przechowywane są w policyjnych archiwach. Wzory linii papilarnych w zależności od kształtu dzielą się na cztery główne typy: "widełki", Jeziorka", "ostrogi" i "wysepki". Aby odciski palców znalezione na miejscu przestępstwa mogły stać się dowodem w postępowaniu sądowym, szereg rozpoznawalnych cech linii papilarnych musi pokrywać się z odciskami pobranymi od podejrzanego. Liczba wymaganych cech identyfikacyjnych jest różna w różnych krajach i może dochodzić nawet do siedemnastu. Jeżeli w grę wchodzą ślady kilku palców, sąd może zaakceptować mniejszą liczbę cech dla każdego z nich. Większość specjalistów od daktyloskopii jest zdania, że zgodność więcej niż ośmiu cech wystarczy już do ustalenia tożsamości przestępcy. Choć taka identyfikacja nie będzie uznana w sądzie, upoważnia do skoncentrowania śledztwa na tej osobie jako podejrzanej.